(PART 3)
Ilang buwan ang lumipas pagkatapos ng gabing iyon, ang mansyon na dating pinamumugaran ng kasinungalingan at kataksilan ay tuluyan nang natahimik. Sa tulong ni Atty. Santos at ng mga ebidensyang nakalap namin, mabilis na naisampa ang mga kasong Concubinage, Falsification of Public Documents, at Qualified Theft laban kay Eric, Vanessa, at Mama Susan.
Dahil sa mga pekeng dokumento na pinilit nilang ipasa habang ako ay “nawawala” pa lamang, lalo lamang nilang ibinaon ang sarili sa hukay. Ang kanilang mga abogadong binayaran gamit ang pera ng aking kumpanya ay unti-unting umatras nang makita ang mabibigat na katibayan.
Isang hapon, habang nakatayo ako sa opisina ko at pinapanood ang magandang tanawin ng siyudad mula sa glass window, kumatok si Atty. Santos para ibalita ang hatol ng korte.
“Diana, tapos na ang laban,” bungad ni Atty. Santos habang may iniabot na mga dokumento. “Si Eric at Vanessa ay nahatulan ng pagkakulong nang walang piyansa para sa mga kasong isinampa natin. At si Mama Susan naman ay nakulong din dahil sa pakikipagsabwatan at paghawak ng mga pekeng dokumento.”
Napabuntong-hininga ako nang may malalim na kaginhawaan. “Wala na ba silang lusot, Attorney?”
Umiling si Atty. Santos. “Wala na. Lahat ng ari-arian na inilipat nila sa kanilang pangalan ay naibalik na sa iyo nang buong-buo. At ang kumpanya… mas lumago pa kaysa dati.”
Tumango ako at nagpasalamat sa aking abogado. Nang lumabas si Atty. Santos, muli kong tiningnan ang aking repleksyon sa salamin. Ang mga peklat sa aking kaliwang braso at mukha ay unti-unti nang naglalaho, ngunit ang mga aral na iniwan ng trahedyang iyon ay mananatiling habang-buhay.
Ang pagbagsak ng eroplano sa gubat ay ang pinakamahirap na pagsubok sa aking buhay. Akala ko noon ay katapusan na ng lahat. Ngunit doon ko rin napagtanto ang tunay na halaga ng aking sarili. Ang pagbabalik ko ay hindi para magluksa, kundi para maglinis—para alisin ang mga taong sumisipsip sa aking tagumpay at nagpanggap na nagmamahal.
Ngayon, hawak ko na ulit ang aking sariling tadhana. Walang mang-aapi, walang manglilinlang, at walang pwedeng sumira sa isang babaeng minsan nang bumagsak mula sa langit, ngunit muling tumindig at nagtagumpay sa sarili nitong mga paa.
Ilang buwan ang lumipas pagkatapos ng gabing iyon, ang mansyon na dating pinamumugaran ng kasinungalingan at kataksilan ay tuluyan nang natahimik. Sa tulong ni Atty. Santos at ng mga ebidensyang nakalap namin, mabilis na naisampa ang mga kasong Concubinage, Falsification of Public Documents, at Qualified Theft laban kay Eric, Vanessa, at Mama Susan.
Dahil sa mga pekeng dokumento na pinilit nilang ipasa habang ako ay “nawawala” pa lamang, lalo lamang nilang ibinaon ang sarili sa hukay. Ang kanilang mga abogadong binayaran gamit ang pera ng aking kumpanya ay unti-unting umatras nang makita ang mabibigat na katibayan.
Isang hapon, habang nakatayo ako sa opisina ko at pinapanood ang magandang tanawin ng siyudad mula sa glass window, kumatok si Atty. Santos para ibalita ang hatol ng korte.
“Diana, tapos na ang laban,” bungad ni Atty. Santos habang may iniabot na mga dokumento. “Si Eric at Vanessa ay nahatulan ng pagkakulong nang walang piyansa para sa mga kasong isinampa natin. At si Mama Susan naman ay nakulong din dahil sa pakikipagsabwatan at paghawak ng mga pekeng dokumento.”
Napabuntong-hininga ako nang may malalim na kaginhawaan. “Wala na ba silang lusot, Attorney?”
Umiling si Atty. Santos. “Wala na. Lahat ng ari-arian na inilipat nila sa kanilang pangalan ay naibalik na sa iyo nang buong-buo. At ang kumpanya… mas lumago pa kaysa dati.”
Tumango ako at nagpasalamat sa aking abogado. Nang lumabas si Atty. Santos, muli kong tiningnan ang aking repleksyon sa salamin. Ang mga peklat sa aking kaliwang braso at mukha ay unti-unti nang naglalaho, ngunit ang mga aral na iniwan ng trahedyang iyon ay mananatiling habang-buhay.
Ang pagbagsak ng eroplano sa gubat ay ang pinakamahirap na pagsubok sa aking buhay. Akala ko noon ay katapusan na ng lahat. Ngunit doon ko rin napagtanto ang tunay na halaga ng aking sarili. Ang pagbabalik ko ay hindi para magluksa, kundi para maglinis—para alisin ang mga taong sumisipsip sa aking tagumpay at nagpanggap na nagmamahal.
Ngayon, hawak ko na ulit ang aking sariling tadhana. Walang mang-aapi, walang manglilinlang, at walang pwedeng sumira sa isang babaeng minsan nang bumagsak mula sa langit, ngunit muling tumindig at nagtagumpay sa sarili nitong mga paa.