PART 3: Ang Imperyo ng Hustisya
Isang linggo makalipas ang makasaysayang araw sa katedral, ang buong bansa ay abala sa pagbabalita ng pagbagsak ng pamilya Santos. Ang dating kinatatakutan at nagmamarayang si Donya Carmela at ang kanyang ambitisiyang anak na si Vanessa ay mukha na ngayong basahan habang nakatingin sa mga rehas ng kulungan. Walang sinuman sa high society ang naglakas-loob na tumulong sa kanila, dahil alam nilang si Don Mateo Montenegro ang kalaban nila—at ang sinumang kumalaban kay Don Mateo ay kusang lumulusaw sa sarili nitong negosyo.
Samantala, sa loob ng malawak at marangyang opisina ng aking yumaong ama sa ika-limampung palapag ng aming kumpanya, nakaupo ako ngayon sa silya ng CEO.
Ang dati kong takot at pangamba ay napalitan ng tibay ng loob. Sa tabi ko, nakatayo si Don Mateo habang nakangiting pinapanood akong lumagda sa mga mahahalagang kontrata.
“Magaling, Isabella,” sabi ni Don Mateo habang inilalapag ang tasa ng mainit na kape sa aking mesa. “Hawak mo na ngayon ang lahat ng kumpanya. Ngunit tandaan mo, ang tunay na kapangyarihan ay hindi nasusukat sa dami ng pera, kundi sa kung paano mo ito ginagamit para protektahan ang mga taong tapat sa iyo.”
“Salamat po, Tito Mateo,” sagot ko habang nakangiti. “Kung wala kayo at ang plano ni Papa, malamang ay natabunan na ako ng kasamaan nila Carmela.”
Ang Huling Paalam at Bagong Simula
Makalipas ang ilang buwan, tuluyan nang nag-umpisa ang paglilitis laban kina Carmela at Vanessa. Dahil sa mga ebidensiyang nakalap ni Don Mateo—kabilang ang mga CCTV footage, bank records ng pagbili ng lason, at ang mga testimonya ng mga kasambahay na pinilit nilang manahimik—ay walang nagawa ang pinakamagagaling na abogado na binayaran nila.
Hinatulan sila ng habambuhay na pagkakakulong (life imprisonment) nang walang piyansa.
Sa araw ng pagbasa ng hatol, nakatanggap ako ng isang sulat mula sa kulungan. Galing kay Carmela. Nanginginig ang kamay kong binuksan ito:
Isabella, Patawarin mo ako… Kung alam ko lang na ang ama mo ay may iniwang proteksyon na ganito katindi, sana ay hindi ko na ginawa ang lahat ng ito. Sana ay tinanggap na lang kita. — Carmela
Ibinaba ko ang papel at tahimik itong sinunog sa isang maliit na lalagyan. Wala na akong galit sa aking dibdib. Ang tanging naramdaman ko ay kapayapaan.
Nang sumapit ang hapon, nagtungo ako sa puntod ng aking ama dala ang isang bungkos ng puting rosas. Tumayo ako roon habang hinahaplos ang malamig na marmol ng kanyang lapida.
“Papa,” bulong ko sa hangin habang ang mga luha ay masayang pumapatak sa aking mga mata, “nakuha na po natin ang hustisya. Ligtas na ang ating kumpanya, at ang mga taong nagtaksil sa inyo ay tumatanggap na ng kanilang parusa.”
Kasabay ng pag-ihip ng malamig na hangin, naramdaman ko ang isang pamilyar na init sa aking paligid—parang isang mahigpit na yakap mula sa langit.
Lumingon ako at nakita ko si Don Mateo na naghihintay sa akin sa di-kalayuan, nakangiti habang nakasuot ng simpleng amerikana, handang ihatid ako pauwi sa aming tahanan.
Ang kwento ng aking buhay ay hindi nagtapos sa pagiging isang biktima. Ito ay nagsimula muli—bilang isang reyna na may dalang katarungan, tapang, at pag-ibig.